Waar richt jij je aandacht op?

In tijden van verwarring en problemen, op zoek naar Leiders en Oplossingen, heeft het woord ‘oplossingsgericht’ een commercieel attractieve waarde. Logisch dat  Oplossings-gerichtheid als methode (www.solution-focused.nl) wordt verkocht. 

Echter: het gericht zijn op die oplossingen maakt dat menigeen zijn aandacht niet richt op wat er nu is.

Herinneringen aan ervaringen uit het verleden, bepalen gevoelens, beelden gedachten in het heden. In welke mate deze herinneringen hun bepalende werking hebben, weten veel mensen niet. Onbewust richten mensen hun aandacht op het verleden, terwijl de herinneringen de beleving van hun heden bepalen. Opmerkelijk is dat juist de pijnlijke ervaringen het hartnekkigst in onze herinnering blijven hangen. Als toekomstbeelden fungeren vaak die uit het verleden geprojecteerde pijnlijke herinneringen. Als de op het verleden gerichte mensen denken aan oplossingen, komt hun hun toekomstwens vaak niet verder dan:“In ieder geval niet meer zoals het was, alsjeblieft.”, of juist: “Graag weer zoals het was.” naar de situatie vóór de onprettige herinneringen.

Omdat de aandacht van deze mensen gericht is op hun verleden, wordt hun (gedachte) toekomst – waar ook oplossingen liggen – door dat verleden bepaald.

Andere mensen neigen er juist naar om via dromen en fantasieën meer in de toekomst te ‘leven’ (tot deze soort mensen behoor ikzelf). Hún beleving van het heden wordt juist bepaald door meer een toekomstgerichtheid. In het heden geconfronteerd met problemen, wordt hún aandacht vaak getrokken door droombeelden en fantasieën waar het beter toeven is, dan in het lastige heden, of hun pijnlijke verleden. De mensen die hun aandacht op de toekomst richten, kunnen ook minder aandacht hebben voor dat heden. Dromers en fantasten worden meestal ervaren als niet-praktisch. Hun ‘oplossingen’ zijn dat vaak ook: fantastisch, maar niet zo praktisch.

Zowel verledengerichte als toekomstgerichte mensen kunnen vanwege hun gerichtheid anders dan op het heden, ‘vergeten’ het heden volledig binnen te laten komen. Daardoor onderzoeken mensen het heden minder volledig en grondig, dan wanneer zij hun aandacht primair daarop zouden richten. 

Mensen die snappen hoe ze in het hier en nu terecht gekomen zijn, én het heden werkelijk tot hen laten doordringen, lezen in het heden af wat de waarschijnlijke de toekomst zal zijn. Zij bedenken geen oplossingen, zij lezen telkens uit het mee-reizend heden af, welke volgende stap zij moeten zetten. 

Zij laten het verleden meedoen in een niet vergeten besef van de gebeurtenissen die leidden tot dat heden, en hun intuïtief besef van hun bestemming.

Door hun aandacht volledig op het heden te richten, zorgvuldig te reflecteren op de effecten van zij hebben gedaan, doen zij stap voor stap het meest waarschijnlijk de juiste dingen. 

Het meest waarschijnlijk, want sommige dingen mislukken nu eenmaal. Dus niet: met zekerheid.

De juiste oplossingen zijn dan de meest waarschijnlijk afgeleides. Als je vandaag het juiste doet, en morgen weer, en morgen weer, kunnen je die mooie oplossingen je haast niet ontgaan. Ze liggen als het ware op je te wachten. Wanneer je je aandacht op de oplossingen richt, wordt het juist lastig.

Mindfulness beschrijft wat er aan de hand is wanneer je je aandacht volledig laat gaan naar wat er nu is. Let op: je aandacht laten gaan, is anders dan je aandacht richten. Vanuit de mentale staat van mindfulness verschijnt een 'schoon' beeld van wat er nu is, waardoor het heden beter kunt zien. Vanuit het beter zien van het heden, kom je tot beter overwogen interpretaties, trek je realistischer conclusies. Je standpunt wordt steviger, het maken van keuzes inzichtelijker en het nemen van beslissingen verstandiger. Zo wordt het waarschijnlijker dat je eerstvolgende stap, een juiste is.

Op het zetten van die stap, op wat je daadwerkelijk doet, richt dáár je aandacht op.

Waar richt jij je aandacht op?

Ben jij oplossingsgericht? Ben je doelgericht? Richt je je op succes, of winstmaximalisatie, of de Lerende Organisatie, op MVO of op de LeanSixSigma Organisatie? 

Op welk toekomstig geluk richt jij je aandacht?

Primary motivation for CSR reporting

Corporate responsibility reporting not an option

By Heather Clancy | November 10, 2011, 1:12 PM PST

A new analysis published by management consulting firm KPMG shows that a vast majority of top companies around the world are now reporting on their corporate social responsibility activities as a matter of course.

In the United States, for example, 83 percent of the top 100 businesses have a CSR component to their annual and ongoing disclosure activities, according to the firm’s analysis. That is pretty high, and it was up from 74 percent the last time that KPMG conducted this study in 2008. But there are other countries where the percentage is even higher. In the United Kingdom, for one, the number is 100 percent. Japan, South Africa, France, Denmark, Brazil and Spain, and Finland also support higher percentages than in the United States. Only Denmark is behind, with 82 percent.

KPMG suggests that there are a number of reasons why this has happened, despite the rather lackluster economic climate around the world. These factors were listed as the primary motivators for CSR reporting:

•                Reputation and brand (67 percent)

•                Ethics (58 percent)

•                Employee motivation (44 percent)

•                Innovation and learning (44 percent)

•                Risk management (35 percent)

John Hickox, KPMG Americas Leader for Climate Change & Sustainability, said that approximately one-half of all large companies around the global have reported some sort of financial gain associated with their CSR initiatives. Data quality, as a result, will be something scrutinized more closely in the near future, according to the KPMG practice leaders.

“Assuring the accuracy of this non-financial data becomes critical as more companies work to include [corporate responsibility] information in their annual reports to shareholders,” said Peter Minan, audit leader for the KPMG Climate Change & Sustainability practice. “Ultimately, a combination of financial and CR reporting and how they relate to each other would represent a more comprehensive approach to reflecting a company’s full business performance in delivering on its strategy.”

The fact that risk management was the last of the motivators listed by the companies underscores the current thinking with respect to reporting, which still is largely driving by corporate marketing, communications and branding executives.

This is changing, however. If you were to ask companies like The Coca-Cola Co., PepsiCo or Anheuser Busch InBev about the primary motivators for their water management strategies, as an example, I’d be willing to be that risk management would be foremost. No water, no soda, no beer or other adult beverages. As more business leaders become clued into the fact that sustainable resource consumption could also inspire innovative new products and services, I believe you’ll also see that number rise. 

But for now, again, it is clear that protecting the brand is the primary motivation for CSR reporting.

En daar wil ik iets aan doen.

De nieuwe lifestyle: MVOs

Afgaande op het aantal bedrijven dat MVO-verslagen publiceert, zou je kunnen denken dat het goed gesteld is met het maatschappelijk verantwoord ondernemen. Het wonderlijke is dat in veel van diezelfde bedrijven een enkele staffunctionaris is aangesteld als verantwoordelijke voor MVO-aangelegenheden, ressorterend onder een manager van de afdeling communicatie of marketing, of een dergelijke stafafdeling. 

Wat is daar wonderlijk aan?

De sturende top van een bedrijf bepaalt de aard van het spel dat gespeeld wordt, de grenzen van het speelveld en stelt vast welke spelregels gelden. Niet zelden is de top onbewust van het volledig effect van dit bepalen van spel, speelveld en spelregels. Op deze wijze is de eindverantwoordelijke top in elk bedrijf namelijk óók bepalend voor de lengte van het ontwikkelingspad en breedte en diepte van de ontwikkelruimte. De top die werkelijk doordrongen is van dit fenomeen, neemt er ook werkelijk zélf en persoonlijk verantwoordelijkheid voor. In díe bedrijven wordt de verantwoordelijkheid voor ontwikkeling niet (deels) gedelegeerd aan stafdiensten als HR, of communicatie, of marketing, maar persoonlijk door de leden van de directie of bestuur genomen en gedragen.

MVO is bij uitstek een organisatie-ontwikkel-activiteit. Derhalve is MVO bij uitstek een verantwoordelijkheid, die de top zélf dient te nemen – en niet mág delegeren aan een staffunctionaris, of aan een schaamlap in de persoon van een de facto ongevaarlijke speler in de directie of board. In alle bedrijven waar er iemand ‘ergens’ in de organisatie is aangesteld om ‘iets’ te doen aan MVO kun je weten, dat het MVO-jaarverslag een farce is, een modische vlag die geen maatschappelijk verantwoordelijk ondernemen als lading dekt.

Bas Heijne [NRC/H 5 & 6 november 2011] schrijft er in zijn column “Doe wat!” dit over:

(..) “Het grootste probleem is de annexatie van maatschappijkritiek door het bedrijfsleven. In de afgelopen jaren toonden steeds meer bedrijven zich bewust van hun verantwoordelijkheid. Shell ging met milieuorganisaties rond de tafel zitten. Ondernemingen committeerden zich aan goede doelen. Op talloze bijeenkomsten moesten veelbelovende jongeren zich tegenover CEO’s bewijzen – niet door hun vermogen om targets te halen, maar door het belijden van hun maatschappelijke betrokkenheid. Je moest niet laten zien dat je handig was in zaken, maar dat je waterputten wilde slaan in Malawi.

Het leek voor alle partijen goed: idealisme in praktijk gebracht, de bedrijven legitimeren zich in de samenleving. Maar doordat het engagement onderdeel van het establishment werd, werd het ook krachteloos, een vorm van lifestyle.” (..)

Voor veel bedrijven is MVO niet veel meer dan een min of meer verplichte lifestyle.

Wil je weten hoe het er écht voorstaat met MVO binnen een organisatie? Kijk wie zich persoonlijk verantwoordelijk weet en initiator is voor de ontwikkelprocessen, die tezamen deel uitmaken van wat maatschappelijk verantwoord ondernemen maakt of breekt.

Ontmoet je een enthousiaste staffunctionaris (bijvoorbeeld een projectleider MVO of een dergelijke functietitel? Betreur die persoon en lees het MVO-verslag met veel korrels zout. Zeer waarschijnlijk is men in dat bedrijf “bezig” met minder e-mail uitprinten, dubbelzijdig kopiëren, carpoolen, zelf bekers in vaatwassers zetten, de verwarming wat lager & vaker een dikke trui aan, en deelname aan Alpe d’Hu6, het verkrijgen van een MVO-keurmerk, en vooral: vele projectgroepvergaderingen erover.

Ontmoet je een directeur of een voorzitter van de raad van bestuur, die zich persoonlijk inzet voor het ontdekken van wat MVO is, behelst en vergt?

Dikke kans dat er in die organisatie serieus werk wordt gemaakt van MVO.

Lees hún verslag met extra aandacht! In die organisaties gebeuren mooie dingen!

PS. Gaarne word ik getipt over de laatste categorie organisaties en hun bestuurders. 

Voor mijn onderzoek kom ik graag in contact met dergelijke witte raven.

(On-)verantwoord investeren

“Het is dom de markt voor credit default swaps om zeep te helpen. Zulke verzekeringen hebben juist veel nut, omdat investeerders hun risico zo afdekken”, zegt hoogleraar Sweeder van Wijnbergen als reactie op het stilvallen van de markt van die credit default swaps als gevolg van maatregelen van ‘Europa’ gericht op het voorkomen dat verzekeringen – die investeerders afsloten als bescherming tegen (Griekse) wanbetaling – uitbetaald gaan worden, uit angst tegen de paniekreacties op de financiële markten, die dáárvan weer het gevolg kunnen zijn. (NRC/H 2 november 2011)

Juist doordát investeerders hun risico’s kunnen afdekken, doen zij investeringen die risicovol zijn. Konden zij zich niet indekken tegen dergelijke risico’s, dan zouden zijzelf veel van hun huidige investeringen als ‘niet verantwoord’ beoordelen.

Het wordt tijd dat investeerders weer leren verantwoorde investeringen te doen.

Dat kunnen zij leren door weer zelf álle effecten voor eigen rekening te nemen.