Mine! Mine! Mine!

Verschillende malen ben ik uitgenodigd om een twitter-account aan te maken of om twitteraars te volgen. Als ik de gesprekken erover hoor en het vele nieuws erover lees, bekruipt me telkens het gevoel dat ik er niet helemaal meer bij hoor als ik niet meedoe. Alsof ik me afzijdig houd van iets, waar ik aan mee zou moeten doen.

Afgezien van de enthousiaste verhalen erover en de claim dat het ‘echt heel veel bijdraagt’, snapte ik maar matig wat twitteren is, en al helemaal niet welke bijdrage twitteren levert. Eén van mijn motto’s is dat ik eerst iets wil begrijpen, voordat ik besluit iets aan te nemen, of af te wijzen. Daarom heb ik bij de bieb ‘de kleine Twitter voor Dummies’ maar eens gehaald.

Na bestudering van dit naslagwerk en een bezoek aan www.twitterinfo.nl  snap ik dat je met twitter de mogelijkheid krijgt om wat eerst al mogelijk was via sms-berichten te communiceren, nu op enorme schaal te doen. Wat twitteren ook anders maakt dan sms-en is dat ik niet meer aan iemand die ik specifiek iets wil laten weten een berichtje stuur, maar – als ik dat wil – aan de gehele twittergemeen-schap, dwz: aan iedereen die een twitter-account aanmaakte en om welke reden dan ook besloot mijn getwitter te willen volgen.

Wat ik niet ontdek is wat ik eraan héb, aan dit super-sms-en. Een Vlaamse stem zegt in een filmpje op Twitterinfo:“Ontdek wat in de wereld zich afspeelt op dit ogenblik.” Voor mij persoonlijk hoeft dat op dit ogenblik niet zo. En ook knaagt er bij mij iets over dat ontdekken. Ik ervaar het méér als een mij overstromende hoeveelheid losse gedachten, invallen en ideetjes, dan dat ik de wereld aan het ontdekken ben, of dat ik werkelijk kan ontdekken wat de samenhang is in al die losse impulsen. Het 'ontdekken van de wereld op dit moment' is daarom op deze wijze niet zo aan mij besteed. 

Het is alsof ik naar van alles kijk, maar niks werkelijk zie.

Wat ik wél ervaar is hoe twitteren mij stoort en hindert. De onafgebroken en immer groter wordende stroom impulsen die ik te verwerken krijg via o.m. dit sociaal medium, stoort mij vanwege de afleidende werking. Ik wordt voortdurend verstoord en uit mijn concentratie gehaald. Wat mij op een dieper niveau hindert is de verslavende werking. Telkens voel ik de neiging even te kijken of ik een berichtje “van iemand” heb, even kijken of iemand op mijn bericht reageerde. Die neiging, die stoort mij misschien nog wel het meest. Het is alsof er voortdurend een programma in mijn achterhoofd draait dat mij afhoudt van de dingen waar ik geconcentreerd mee bezig wil zijn.

Wat mij helpt om met die neiging om te gaan, is het vermijden op dergelijke wijze verleid te worden. Destijds was het rode knipperende lichtje van mijn blackberry bijkans onweerstaanbaar. Als het knipperde móést ik gewoon wel kijken. Op vakantie gaan in de bergen op een hoogte waar ik zeker was geen bereik te hebben, was dé oplossing om mijn vakantiegevoel onbekommerd in stand te houden. 

Door mij af te sluiten van verleiders als facebook, myspace, hyves en dus ook twitter lukt het mij beter te zijn waar ik wil zijn: in mijn gedachtenwereld, in het gesprek met iemand. Ik vertrouw erop dat iemand die mij werkelijk iets wil vertellen, mij wel belt of sms-t of emailt, ouderwets opzoekt voor een gesprek of nog archaïscher: een brief schrijft. 

Wat ik op twitter tegen heb buiten direct mijzelf, is de fragmenterende werking die het heeft. De wereld van ideeën en begrip fragmenteert op een verontrustende manier. Elk incident wordt op zichzelf beschouwd, snel en zonder context van een vluchtige en niet zelden voorbarige betekenis voorzien. Pas nú – tien jaar na de klap – ontstaat er een beetje een beeld van wat er eigenlijk gebeurde op 9/11 en ontstaat er een voorzichtig gesprek over de effecten ervan in de wereld. Met veel mensen kun je geen gesprek voeren dat langer duurt dan 140 lettertekens. Een artikel die langer dan twee bladzijdes is, kan amper de tijd boeien die nodig is om het te lezen. Politici praten in one-liners – meer kunnen de kiezers niet aan, meer kunnen de politici niet kwijt in hun tweets.

Vrolijk word ik van de associatie die twitteren voor mij heeft met schreeuwende meeuwen:

Twitteren is in mijn perceptie het gevecht om aandacht zoals meeuwen vechten om een hapje:
Mine! Mine! Mine!

Waar zetten beelden jou toe aan?

Steve McCurry: In the Middle of Extremes

Beelden die werkelijk raken, emotioneren ons.

Wat ons emotioneert, zet aan tot alles wat we voelen.

Wat we voelen, kán ons aanzetten tot denken.

Wat we denken, trachten we om te zetten in woorden.

Die woorden stellen ons in staat om te delen wat ons raakt, wat ons emotioneert, wat we voelen.

Denken is innerlijk woorden horen en spreken, in stilte. Die innerlijke woorden kunnen leiden tot keuzes: zo wél, en zo niet.

Onze keuzes kunnen ons aanzetten tot handelen. Tot dat wat we doen.

Wat ons emotioneert kan zo hevig zijn, dat hetgeen we voelen niet toe (kunnen, durven) laten tot onze gedachten.

We wenden ons af en kijken weg. We komen niet tot innerlijke woorden, we komen niet tot doen. We doen niets. We doen iets anders.

Wat denken lukt ons niet altijd om in woorden om te zetten, of wel in woorden, maar niet de juiste woorden.

Delen wordt dan lastig. Komen tot goede keuzes evenzo. We doen dan soms niets. We doen in ieder geval iets anders.

Niet altijd lukt het om onze keuze om te zetten in handelen dat in lijn is met die keuze.

We doen dan iets anders dan dat we zéggen belangrijk te vinden.

Hoe dan ook: in ons handelen, in wat we doen drukt onze moraliteit zich onomkeerbaar uit. In wat we doen kunnen we niet liegen. In wat we doen, is geen vrijblijvendheid meer.

We kunnen práten over MVO, we kunnen MVO-jaarverslagen maken en MVO-symposia organiseren, en we kunnen vinden dat iedereen aan MVO zou moeten doen. Dat alles is vrijblijvend want onomkeerbaar. Praten over is niet werkelijk doen. Waar we werkelijk voor staan, laten we niet zien zolang we praten, vergaderen, onderzoeken, plannen maken en beleid voorschrijven.

Onze moraliteit drukken we slechts uit in de wijze waarop we concreet maatschappelijk meer of minder verantwoord ondernemen.

Waar zetten de beelden van Steve McCurry jou toe aan?

Aansluiten bij CSR Academy: de wereld wordt mooier!

De ontdekking dat social media ook een verplichtend karakter hebben - en in dit geval: gewenst! - doe ik als gevolg van het on air gaan van de website van CSR Academy. Op die website staat de hoogstnodige informatie over wat ik doe. Voor uitgebreidere (en persoonlijke) informatie verwijst de site door naar mijn InterEsse bLog. Dan moet daar wel wat te lezen zijn!

Als ik er goed over nadenk zijn het niet die social media die een verplichtend karakter hebben. Het zijn mijn eigen denkbeelden en overtuigingen, die mij verplichten.
In die zin zijn het sturende opvattingen. Welke opvattingen kan ik traceren?
Ik vind blijkbaar, dat ik ook op het internet informatie over mijzelf moet plaatsen. Waarom vind ik dat? Ik vind - schoorvoetend en enigszins met tegenzin (waarom vinden die mensen mij niet gewoon, waarom moet ik reclame maken voor mijzelf?) - dat ik mijzelf actief kenbaar moet maken als adviseur en trainer en coach.
Waarom vind ik dat ik mijzelf kenbaar moet maken? Ik vind dat omdat ik denk daarmee de kansen groter te maken, dat ik gevonden wordt door mensen die willen benutten wat ik kan en ken willen.

En waarom vind ik het nodig dat mensen mijn kennen en kunnen benutten?

Enerzijds omdat ik inkomen nodig heb om tenminste in mijn eigen onderhoud te voorzien, en ook om de niet direct (op termijn wél) noodzakelijke maar wel leuke dingen te kunnen doen.

Anderzijds - en dit heeft direct te maken met mijn verbinding met CSR Academy - wil ik dat mensen benutten wat ik kan en ken omdat ik erin geloof, dat daarmee de wereld een beetje mooier wordt.
Tjonge. Is dat niet een schaamteloos arrogante claim:
"Huur Bart Hamming in, en de wereld wordt een beetje mooier."
Schaamteloos? Ja, want ik schaam mij niet voor deze claim (die geen claim is, maar mijn geloof).
Arrogant? Nee (vind ikzelf), want - nogmaals - ik geloof er wérkelijk in dat het zo is.

CSR. Corporate Social Responsibilty.
In Nederland zeggen we MVO. Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen.

Wat mij betreft is CSR of MVO niet anders dan hard werken aan het wáármaken van het geloof dat wat jij doet de wereld een beetje mooier maakt. Dat je tegen jezelf en de mensen om je heen zonder schaamte en zonder arrogantie durft en kunt zeggen: wat ik doe maakt de wereld een beetje mooier!
(En dat je daar in ieder geval je stinkende best voor doet!)