Mine! Mine! Mine!

Verschillende malen ben ik uitgenodigd om een twitter-account aan te maken of om twitteraars te volgen. Als ik de gesprekken erover hoor en het vele nieuws erover lees, bekruipt me telkens het gevoel dat ik er niet helemaal meer bij hoor als ik niet meedoe. Alsof ik me afzijdig houd van iets, waar ik aan mee zou moeten doen.

Afgezien van de enthousiaste verhalen erover en de claim dat het ‘echt heel veel bijdraagt’, snapte ik maar matig wat twitteren is, en al helemaal niet welke bijdrage twitteren levert. Eén van mijn motto’s is dat ik eerst iets wil begrijpen, voordat ik besluit iets aan te nemen, of af te wijzen. Daarom heb ik bij de bieb ‘de kleine Twitter voor Dummies’ maar eens gehaald.

Na bestudering van dit naslagwerk en een bezoek aan www.twitterinfo.nl  snap ik dat je met twitter de mogelijkheid krijgt om wat eerst al mogelijk was via sms-berichten te communiceren, nu op enorme schaal te doen. Wat twitteren ook anders maakt dan sms-en is dat ik niet meer aan iemand die ik specifiek iets wil laten weten een berichtje stuur, maar – als ik dat wil – aan de gehele twittergemeen-schap, dwz: aan iedereen die een twitter-account aanmaakte en om welke reden dan ook besloot mijn getwitter te willen volgen.

Wat ik niet ontdek is wat ik eraan héb, aan dit super-sms-en. Een Vlaamse stem zegt in een filmpje op Twitterinfo:“Ontdek wat in de wereld zich afspeelt op dit ogenblik.” Voor mij persoonlijk hoeft dat op dit ogenblik niet zo. En ook knaagt er bij mij iets over dat ontdekken. Ik ervaar het méér als een mij overstromende hoeveelheid losse gedachten, invallen en ideetjes, dan dat ik de wereld aan het ontdekken ben, of dat ik werkelijk kan ontdekken wat de samenhang is in al die losse impulsen. Het 'ontdekken van de wereld op dit moment' is daarom op deze wijze niet zo aan mij besteed. 

Het is alsof ik naar van alles kijk, maar niks werkelijk zie.

Wat ik wél ervaar is hoe twitteren mij stoort en hindert. De onafgebroken en immer groter wordende stroom impulsen die ik te verwerken krijg via o.m. dit sociaal medium, stoort mij vanwege de afleidende werking. Ik wordt voortdurend verstoord en uit mijn concentratie gehaald. Wat mij op een dieper niveau hindert is de verslavende werking. Telkens voel ik de neiging even te kijken of ik een berichtje “van iemand” heb, even kijken of iemand op mijn bericht reageerde. Die neiging, die stoort mij misschien nog wel het meest. Het is alsof er voortdurend een programma in mijn achterhoofd draait dat mij afhoudt van de dingen waar ik geconcentreerd mee bezig wil zijn.

Wat mij helpt om met die neiging om te gaan, is het vermijden op dergelijke wijze verleid te worden. Destijds was het rode knipperende lichtje van mijn blackberry bijkans onweerstaanbaar. Als het knipperde móést ik gewoon wel kijken. Op vakantie gaan in de bergen op een hoogte waar ik zeker was geen bereik te hebben, was dé oplossing om mijn vakantiegevoel onbekommerd in stand te houden. 

Door mij af te sluiten van verleiders als facebook, myspace, hyves en dus ook twitter lukt het mij beter te zijn waar ik wil zijn: in mijn gedachtenwereld, in het gesprek met iemand. Ik vertrouw erop dat iemand die mij werkelijk iets wil vertellen, mij wel belt of sms-t of emailt, ouderwets opzoekt voor een gesprek of nog archaïscher: een brief schrijft. 

Wat ik op twitter tegen heb buiten direct mijzelf, is de fragmenterende werking die het heeft. De wereld van ideeën en begrip fragmenteert op een verontrustende manier. Elk incident wordt op zichzelf beschouwd, snel en zonder context van een vluchtige en niet zelden voorbarige betekenis voorzien. Pas nú – tien jaar na de klap – ontstaat er een beetje een beeld van wat er eigenlijk gebeurde op 9/11 en ontstaat er een voorzichtig gesprek over de effecten ervan in de wereld. Met veel mensen kun je geen gesprek voeren dat langer duurt dan 140 lettertekens. Een artikel die langer dan twee bladzijdes is, kan amper de tijd boeien die nodig is om het te lezen. Politici praten in one-liners – meer kunnen de kiezers niet aan, meer kunnen de politici niet kwijt in hun tweets.

Vrolijk word ik van de associatie die twitteren voor mij heeft met schreeuwende meeuwen:

Twitteren is in mijn perceptie het gevecht om aandacht zoals meeuwen vechten om een hapje:
Mine! Mine! Mine!