De sleutel

Interesse – de sleutel tot de verbinding tussen mensen ? Hoezo? Ik leg uit hoe ik dat zie.

Als je met iemand in gesprek bent, gebruik je woorden. Die woorden komen voort uit je binnenwereld. In je binnenwereld leven je gevoelens, je meningen, je oordelen. Alles tezamen vormt de context van waaruit je spreekt. Die ander doet dat net zo.

Je kunt niet ‘kijken’ wat er in de binnenwereld van de ander is. Andersom kan die ander geen kijkje in jouw binnenwereld nemen. Door woorden (of tekeningen of muziek of kleivormen, of …, maar de meeste van ons gebruiken woorden) te gebruiken, druk je uit wat in je binnenwereld leeft. Door te luisteren naar de ander, krijgt je iets te weten over de binnenwereld van de ander.

Door vragen aan de ander te stellen, gaat de ander vertellen. Je kunt op verschillende manieren vragen stellen, en elke manier heeft een andere manier van vertellen tot gevolg. Stel je bijvoorbeeld enkel nieuwsgierige vragen, gericht op het verkrijgen van informatie die voor jouzelf van belang is, dan zal de ander dit mogelijk ervaren als uithoren of zelfs verhoren. Maar na verloop van tijd zal de ander minder graag vertellen en terughoudender worden met het prijsgeven van wat in diens binnenwereld leeft. De ander voelt in ieder geval dat je niet op diens belang bent gericht.

Je kunt echter je vragen ook zodanig stellen dat de ander zich geholpen voelt om onder woorden te brengen wat er allemaal in diens binnenwereld leeft. Op die manier help je de ander ideëen en gevoelens in de buitenwereld vorm te geven. De ander voelt dat je op het belang van hem of haar bent gericht.

Die laatste manier van vragen vergt een houding die je eigen binnenwereld als het ware tijdelijk ‘parkeert’. Even wat minder aandacht voor je eigen oordelen en meningen. Even de volledige aandacht op wat er leeft in de binnenwereld van de ander.

Met deze houding en gerichtheid, met deze manier van vragen, ben je even niet in je eigen binnenwereld. In de binnenwereld van de ander kun je per definitie niet zijn. Je bent dus tijdelijk in een soort tussenruimte.

En zo kom ik op de sleutel: ‘inter’ is Latijn voor tussen, ‘esse’ is Latijn voor zijn. Tussen Zijn.